ھوا جهوٽي جڏھن تنھنجي، مٺي چنري اڏائي آ،

ھوا جهوٽي جڏھن تنھنجي، مٺي چنري اڏائي آ،
نظارا سڀ وساري مون، نظر تو تي ٽڪائي آ.
​جڏھن مدھوش ٿي تون مٺي، آرس ڀڃيندي آ،
زمين جو مان بشر آھيان، فرشتن دل ڏڪائي آ.
​پرين مٺڙا جڏهن نڪرين، گلستان سير تي ٿي تون،
صنوبر قد جهڪائن ٿا، گلن خوشبو لٽائي آ.
​بدن آ سنگِ مرمر جو، زلف آهي گهٽا ڪاري،
اکين مدهوش ۾ ڪھڙي، مڌيرا تون ملائي آ.
​اجنتا جي چوان مورت، خوابن جي چوان راڻي،
خدا فرصت سڪون سان ڄڻ، مٺي توکي بڻائي آ.